آینه

خوب که فکر کردم متوجه شدم ناخودآگاه من به خاطر اینکه میدانستم امروز پنج شنبه بود و ممکن بود ...به خاطر کارهایش مجبور شود به من زنگ بزند  ........ موبایل را فراموش کردم و البته به خاطر مادر شوهرم که زنگم می زند بدون اینکه کارخاصی داشته باشد و از من که حساسم می پرسد الان کجا هستی عزیزم.........

نمی دانم که خودم هم این کار مسخره را انجام می دهم یا نه؟ درس دادن به افراد وقتی که فکر میکنم به اصطلاح در مورد مسئله ای کوتاهی کرده اند............

پ.ن. با وجودیکه میدانم که به شکل کلی نمی توان فهمید که آیا این اتفاق به نفع من بود یا نه با این حال فعلا این قضیه مرا قدری عصبانی کرده .......

درست به یاد دارم که آن موقع ها در دوران آَشفتگی ام که دلیل آن را نمی دانستم، کسی کاری به کارم نداشت و غیر ازدانشگاه رفتن کار روتین دیگری نداشتم. فرصت خوبی بود برای گریه کردن.....آن روزها آنقدر گریه می کردم که می ترسیدم مبادا که کور شوم. اما این روزها که دوباره در پی یک بازسازی آشفته ام، آنقدر درگیر زندگی هستم که نمی توانم کارهای روتین احمقانه ای را که به گردن گرفته ام انجام ندهم این مرا بسیار آشفته تر می کند. حتی نمیتوانم دل سیر بگیرم. کاش می شد می توانستم راحت باشم

یک نکته مشابه این وسط کشف کرده ام در هر دوره آشفتگی ترس از عقب ماندن از قافله موفق ها و اینکه مبادا روزی برسد که بسیار به این تباه شدن فرصت ها افسوس بخورم  بسیلر مرا در هم می ریزد...........